و در جميع مراتب ، مدعو اليه ، اللّه است و رحمن . و من و إلى - كه ابتدا و غايت را است بحسب مراتب تعيّنات است « 139 » . و ملابس صور عينيه « 140 » ، و تفاضل بعضى بر بعضى بحسب حضرات اسماء است ؛ كه تجلّى كه از حضرت احديّت جمع باشد ؛ نه چون تجلّى باشد كه از احديّت فرق بود . و در دعوت مصير صور « تفرقه و جمع » به حضرت « آن جمع الجمع » است . و حقيقت قبول دعوت به تقوى نزد دعوت هر اسمى آن باشد كه : از اضافت خيرات و كمالات و صفات حميده به خود كردن اجتناب نمايد . و آن را نه از خود ، و نه از غير خود بيند ؛ بلكه مرجع و مأخذ و مصير و مصدر آن از حضرت حق داند . و ما أَصابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ « 141 » ، و شرور و وزور « 142 » و نقايص و مذامّ ، و اوصاف ذميمه [ كه صفت « امكان » است ] جمله به خود نسبت كند ؛ وَ ما أَصابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِكَ « 143 » . و اللّه اعلم . فقالوا فى مكرهم : « لا تَذَرُنَّ آلِهَتَكُمْ وَ لا تَذَرُنَّ وَدًّا وَ لا سُواعاً وَ لا يَغُوثَ وَ يَعُوقَ وَ نَسْراً » « 144 » فانّهم اذا تركوهم جهلوا من الحقّ على تدر ما تركوا من هؤلاء ؛ فانّ للحقّ فى كلّ معبود وجها يعرفه من عرفه « 145 » و يجهله من جهله « 146 » . فى المحمّديين : « وَ قَضى رَبُّكَ أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا إِيَّاهُ » « 147 » أى حكم .

--> ( 139 ) - ن : تعينات و ملابس ( ش ) . ( 140 ) - ن : صورت عينيه ( ش ) - بحسب حضرات اسماء آن است كه ( ش ) . ( 141 ) - ق ( س 4 - 79 ) ما . ( 142 ) - « و زور » ظاهرا بجاى « اوزار جمع وزر » به كار برده شده است . ( 143 ) - ق ( س 4 - 79 ) و ما . ( 144 ) - ق ( س 71 - 23 ) لا تذرن . ( 145 ) - ن : يعرفه من يعرفه ( عف ) . ( 146 ) - ن : يجهله من يجهله ( عف ) . ( 147 ) - ق ( س 17 - 23 ) و قضى .